دران

بسم الله الرحمن الرحیم

بیست دوم بهمن / 22 بهمن

بسم الله الرحمن الرحیم

در فراق مصباح حكمت و انديشه‌هاي ناب

قربان صحرائي چاله سرائي

چند صباحي است كه عرشيان به «نجواي عاشقانه »ات، گوي سبقت از ما فرشيان ربوده اند و بر التماس هاي ما، وقعي ننهاده و تو را نزد خود به آسمان برده اند و زمينيان را تا ابد، محروم از «شكوه نجوا»ي حضورت كرده و ما را با «ياد تو» و كرامت هايت كه متجلي در آثار توست، تنها گذاشته اند.

در لبيك به نداي «يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ»! گفتي: «به سوي تو» آمده ام؛ «رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً» و «به لقاي الهي» شتافتي؛ و امر آمد كه «فَادْخُلِى فِى عِبَادِى، وَادْخُلِى جَنَّتِى ». پس «جرعه اي از درياي راز» در «جامي از زلال كوثر» چشيدي و اين پاداش كدح جميل تو بود كه: «إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَى رَبِّكَ كَدْحًا فَمُلَاقِيهِ». اين آمدنت و رفتنت خود مفسر «إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ» بود. چه آنكه در طول حيات پربركت خود همواره بر «سجاده هاي سلوك» نشستي و به «ياد او» بودي تا «عروج تا بي نهايت» كردي.

لطفا روی ادامه مطلب کلیک کنید ...